نسخه چاپی نسخه چاپی

حال و هوای عشایر دشت طلایی ری خوب نیست…

به مناسبت فرا رسیدن  روز ملی روستا و عشایر؛ مهمان کوچ نشینان غیور فشافویه می شویم و در یک گشت و گذاری نیمروزی از حال و هوای ناخوش این روزهای عشایر فشافویه باخبر می شویم.

روستای بیجین بالا فشافویه از دیرباز محل سکونت و قشلاق عشایر به ویژه طایفه باقری ها بوده است که بنا به مستندات و شواهد موجود این طایفه بزرگ حدود دو قرن پیش دراین روستای قدیمی و اربابی سکونت داشته اند که متاسفانه اکنون به دست عده ای افراد سودجو،این روستای  تاریخی و حاصلخیز به تلی از خاک تبدیل شده است وچندسالی است که عشایر این روستا بی خانمان هستند.

«حاج جواد باقری» یکی از بزرگان این طایفه باقری ما را به تماشای روستایی که هنوز بقایای آسیاب ۷۰۰ ساله و حمام سنتی  و خانه های خشتی اش در زیر خروارها خاک،چشم نواز است می برد و برایمان از آنچه بر سر عشایر این خطه آمده می گوید. 

وی می گوید: از سالها پیش که همراه آبا و اجدادمان در این منطقه ساکن شدیم،  تابستان ها در ییلاق های رشته کوه البرز و لار به سرمی بردیم و زمستان ها در روستای بیجین بالا قشلاق می کردیم که بنا به رسم آن دوران این روستا اربابی بود وهرچند بخش قابل توجهی از روستا برای ارباب شکوفه بود اما ما عشایر در روستا سهم قانونی و ثبت شده  اعیان نشینی داشتیم و هرکداممان چندین هکتار زمین دسترنجی داشتیم که بنا به قانون و رسوم آن زمان باتوجه به زحماتی که می کشیدیم، ارباب خودش به ما داده بود و حتی در اداره ثبت اسناد حسن آباد هم ثبت شده بود اما ما به دلیل مشغله کاری و نداشتن سواد هیچ وقت دنبال گرفتن سند نبودیم و سالها به این منوال زندگی کردیم .پس از مرگ ارباب شکوفه چندین بار عده ای برای خرید زمین هایمان برایمان پیغام فرستادند اما این روستا وطن و زادگاه بچه های ما بود و قصد فروش نداشتیم تا اینکه  خبر دارشدیم پسرخوانده ارباب سندسازی کرده است و تمام زمین های روستا از جمله سهم اعیانی و دسترنج ما را هم فروخته است و چندین بار از دادگاه برایمان جهت تعیین و تکلیف احضاریه آمد اما ما نه سواد کافی داشتیم و نه وقت چندانی که بتوانیم پیگیر این موضوعات شویم و نیمی از سال ییلاق بودیم و وقتی هم قشلاق می آمدیم انقدر سرگرم کار بودیم که به این شکایات اهمیت ندادیم و در اصل باورمان نمیشد که قرار است زمین هایی که قانون و عرفی و شرعی به ناممان است را از چنگمان دربیاورند. 

پیرمرد بر روی تکه سنگی که یادگار پدرش است تکیه زده و می گوید: سال ۱۳۹۰ وقتی از ییلاق برگشتیم، اثری از آثار روستا و خانه هایمان ندیدیم و باخبر شدیم که  عده ای با جعل سند؛ کل روستا را به صاحبان شهرک سنگبری های حسن آباد فروخته اند و در نبود ما با حکم دادگاه روستا را با خاک یکسان کرده است.

«احمد باقری» دامدار جوان و رییس شورای عشایر فشافویه در تکمیل صحبت های عمویش می افزاید: پدران ما بنا به رسم و رسوم زمان قدیم در روستا سهم اعیانی داشته اند اما تمامی مدارک آنها در اداره ثبت ازبین رفته و این روستا در قالب زمین خواری از چنگ ما درآمده است و چندسال است که ما عشایر بی خانمان شده ایم و زمانی که از ییلاق برمی گردیم هرکداممان در گوشه ای از بیابان های اطراف اتراق می کنیم. 

وی می گوید: زمین هایمان و خانه هایمان را به ناحق از ما گرفته اند و اکنون  فرمانداری و بخشداری و اداره جهاد و منابع طبیعی و سایر نهادهای مربوطه به ما اجازه نمی دهند حتی برای نگهداری از گوسفندهایمان در بیابان یک آغل درست کنیم و حتی با فنس هم که برایشان حفاظ می کشیم ، به نام قانون می آیند و حفاظ ها را خراب می کنند.

«فرشته معصومی» یکی از زنان قدیمی عشایر می گوید: هوا رو به سرد شدن است و ما وسط بیابان بدون هیچ سرپناهی شب و روز مراقب گوسفندها هستیم و  به ما اجازه نمی دهند برای خودمان که هیچ حداقل یک سرپناه برای گوسفندها درست کنیم تا از سرما و گرگ و دزد در امان باشند.

وی می گوید: در طول سالهای گذشته چندین بار دزد به ما حمله کرده و چند سال پیش ۱۵۰ گوسفند را یکجا بردند و علاوه بر آن شب ها از دست گرگ ها هم درامان نیستیم  و هرقدر هم که مراقب باشیم هرچند شب یکبار به دلیل نداشتن پناه ، گرگ به گله حمله می کند.

شیرزن عشایر که حرف های بسیاری برای گفتن دارد می گوید: ما حتی یک انبار برای ذخیره علوفه نداریم و علوفه ها را که زیر پلاستیک ها و خاک پنهان شده است را نشان می دهد و می گوید: اجداد ما در قرن های پیش با کمبود امکانات آن زمان، اینگونه زندگی نمی کردند که امروز ما مجبوریم روزگارمان را بگذرانیم

*نبض تولید دام های کوچک در دستان عشایر

«احمد باقری»  می گوید: در گذشته حدود ۷۰ خانوار در روستا زندگی می کردند که با تخریب روستا بسیاری از آنها دام هایشان را فروختند و به کارگری رو آوردند و درحال حاضر ۱۳ خانوار بزرگ بازمانده روستای بیجین بالاست که با توجه به تعداد بچه هایشان حدود ۸۰ نفر می شوند که همه آنها در بیابان بی سرپناه هستند .

وی می افزاید: در گذشته بیش از  ۲۰ هزار گوسفند توسط عشایر نگهداری می شد که روزانه بیش از ۵ تن شیر و سالانه بیش از ۱۰۰ تن گوشت دامی برای عرضه داشتیم ما در کنار صنایع دامداران بزرگ مانند دام گستر ماهم یکی از تولید کنندگان دام های کوچک هستیم که نقش موثری در تنظیم بازار شیر و گوشت داریم اما حالا با وجود مشکلات تعداد گوسفندها به ۵ هزار تا رسیده است که حتی نگهداری آنها برایمان طاقت فرساست.

باقری با دلخوری می گوید: آقای فرماندار سال گذشته به ما قول داد که برایمان تانکر آب سیار بفرستد اما هیچ خبری نشد و ما حتی برای تامین آب داممان هم باید با ماشین و به سختی آب بیاوریم. 

یکی از پسران حاج جواد باقری می گوید: ما سالها در کوچ بوده ایم و سواد چندانی نداریم اگر بخواهیم داممان را بفروشیم از عهده هیچ کاری برنمی آییم و بعد از سالها تلاش و مستقل بودن باید برویم کارگری کنیم.

وی می افزاید: درطول سالهای اخیر به بیشتر کارمندان شهرداری و سایر ادارات فشافویه در جاهای مختلف بخش فشافویه، در قالب تعاونی زمین داده اند اما متاسفانه عشایر در این میان هیچ سهمی نداشته اند.

احمد باقری به عنوان نماینده عشایر و رییس شورای عشایر فشافویه می گوید: سالهاست داریم خواسته هایمان را تکرار می کنیم اما به گوش کسی نمی رسد باری دیگر در روز ملی عشایر، روزی که به نام ما مردمان زحمتکش و غیور و همیشه در صحنه رقم خورده است خواسته مان را می گوییم تا بلکه گوش شنوایی آن را بشنود.

وی می گوید: سالها پیش ۱۸۰۰ هکتار چراگاه داشتیم که هزارهکتار از چراگاه هایمان را برای ساخت مجتمع دام گستر از ما گرفتند و به این مجتمع دادند درحال حاضر از مسئولان شهرستان ری و استانداری می خواهیم که به ما اجازه دهند تا در ۸۰۰ هکتار از چراگاه هایمان که برایمان باقی مانده است ؛ آغلی برای دام هایمان و سرپناهی موقتی برای خودمان و فضایی برای انبار علوفه مان بسازیم که درکنار صدها مشکلی که عشایر به دوش می کشند، اندکی بارمان سبک تر شود.

دانه های ریز باران بر دل خاک می زند و هرکدام به گوشه ای می دوند تا گوسفندها را در زیر سرپناهی که از کاه و برگ های خشک ساخته اند، پناه دهند واین درحالی است که آنها خودشان هیچ سقف و پناهی ندارند و ما در تمام طول راه به حال ناخوش عشایر در روز ملی عشایر می اندیشیم.

 



پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *